O -de klinker 'o'

De korte o
klinkt in het Antwerps precies zoals in het Belgisch SN als [o]. Er zijn echter 2 varianten van [o] of [ɔ]staccato, er is geen hoorbaar verschil tussen deze 2 varianten, maar wel qua waarde cq oorsprong van de klank
 * woorden met de korte o in het SN  :  Voorbeelden [o]: kot [kot], bol [bol]
 * woorden met de [ɔ] is de korte cq. staccato variant van de lange [ɒ:] (het woord heeft dus een lange aa [ɒ:] die kort staccato wordt uitgesproken): Voorbeelden : mor [mɔr](maar), strot [strɔt] (straat), gon [ɣɔn](gaan), ston [stɔn](staan).

Dikwijls, waar in de SN spelling van het woord een korte o wordt geschreven, maar die verdonkerd (in het midden van de mond) wordt uitgesproken, spreekt men in het Antwerps als een een korte oe [ʊ] (zoals de Duitse u als in de:Stuttgart) uit.
 * Voorbeelden lùmp [lʊmp](lomp), ùnger [ʊŋər](honger), kùmkùmmer [kʊmkʊmər](komkommer)]

De lange o

 * De lange o van het AN is in het Antwerps nog duidelijk verdeeld in twee klanken.


 * De lange klinker die we voorstellen door oo klinkt nog het meest als de tweeklank [ɑu] van het SN zoals bvb in "blauw"
 * Voorbeelden: school[sxɑul], riool [riɑul]
 * Net als in de oude Nederlandse schrijftaal, hebben enkelvoudsvormen in de verleden tijd bij de sterke werkwoorden zich qua klinkerkwaliteit aan de meervoudsvormen aagepast
 * Voorbeeld: kruipe(n), kroop [krɑup], krope(n)[krɑupe] , gekrope(n)[ɣekrɑupe]


 * echter indien de oo afkomstig is van een Germaanse au, klinkt ze als [oə], d.w.z. een o met naslag "oê".
 * Voorbeelden: groêt [ɣroət](groot), noêt [noət] = nooit, oêg [oəx](hoog)


 * Franse leenwoorden met -oi- krijgen oô: ivoêr(ivoor), framboês(framboos), komfoêr(komfoor), lantoêr(lantoor = trottoir)


 * Het voorvoegsel oor- is oêr- geworden, behalve in het woord oorlog[ɑurlox].
 * Voorbeeld : oêrzaak [oərzɒ:k]

maar Rome (de schrijfwijze wordt niet aangepast omdat het een eigenaam is de uitspraak is echter [roəmə] ,
 * Andere voorbeeldgevallen met oê: poêrt(poort), pastoêr(pastoor), persoên(persoon), doês(doos), droêg en droêge(droog en drogen), woêne(n)(wonen), gewoên(gewoon), kroên(kroon), matroês(matroos), patroên(patroon), roês(roos, de bloem), smoêre(n) en smoêr (roken en rook), stoêre(n)(storen),  veroêvere(n)(veroveren),  voêrt(voort) , boêre(n)(boren) , koêr(d) (koord, touw) , koêr(zanggroep zoals in kerkkoor) , poês(poos, maar gebruikt voor pauze) , moêrd(moord) , troên(troon) bekôre(n)(bekoren).

De vuistregel om het onderscheid tussen de oo [ɑu] en oê [oə] te kunnen maken is om terug te grijpen naar de oude spelling van sommige woorden: bvb kolen[kɑulə] en kolen[koələ].
 * (oude spelling)kolen (bet. verkort van steenkool) wordt uitgeproken met de [ɑu] als school[sxɑul] : 'koolen' [kɑulə], zoals in koolen van de koolenboer [kɑulə van də kɑulənbʊ:r]
 * (oude spelling)koolen (bet. groente zoals bloemkool of groene kool) wordt uitgeproken met de [oə] als koêlen zoals in bloemkoêl, koêle van de gruntenboer[blùmkoələ van də gruntənbʊ:r

De gerekte o
vooral in (franse) leenwoorden wordt een soort gerekte korte o gebruikt [ɔ:]
 * voorbeelden : acconte [akɔ:nt] (accompte voorschot)