E -de klinker 'e'

De doffe e of sjwa
klinkt hetzelfde als in het SN: [ə]. en wordt uitgesproken als [œ]. Daar waar in het Standaaard Nederlands 'e' (de sjwa [ə]) wordt geschreven wordt die ook in het Antwerps als korte doffe e [œ] uitgesproken. Bij werkwoorden en meervouden die eindigen op '-en' wordt de -n meestal niet uitgesproken en eindigt het woord dus op "e"[ə] [œ] ("we wille nog een biêtsje biêr" [wə wIllə noχ ən bitsjœ bI:r] (we willen nog een beetje bier), behalve wanneer het volgende woord met een klinker begint,  zie ook de korte eu.
 * Voorbeelden: wille(n) [willə(n)], de [də], een [ən],ne/nen [nə of nən]

De korte e

 * klinkt als [ɛ] (de korte e van het SN), Camerman voegt daaraan toe "... of [ɪ] (de korte i van het SN) ...", maar ik ben het daarmee oneens, omdat dit onder invloed van de (west-)Vlaamse dialecten gebeurt.
 * Voorbeelden: bed [bɛt], zes [zɛs], mes [mɛs]


 * Vóór "l" klinkt ze echter als [.] (het eerste deel van de tweeklank "ei" in het AN)
 * Voorbeelden: belang [b.laŋ] mar niet in bel [bɛl] *

-er- combinatie

 * de -er- combinatie in een woord wordt uitgesproken als de de gerekte ae
 * bijvoorbeeld : 'werken' uitgesproken als waereke; of 'baereg'(berg); 'gaerst'(gerst); 'kaerek'(kerk),
 * een uitzondering hierop is hert [hɛrt](het dier) (of combinaties daarvan) dat uitgesproken wordt met een aangeblazen [h] en de korte e [ɛ]


 * de er- aan het begin van een woord wordt meestal als de gerekte ae uitgesproken, echter er zijn uitzonderingen
 * erg [aereg], erwtensoep [aertsoep], ergeren[aergeren] en ergerlijk [aeregerlek]
 * uitzonderingen : "ergens" (sommige Antwerpenaars zeggen wel "aeregens" maar het hoort "ergens" te zijn of "ieveraens")

De lange e
van het Nederlands beantwoordt aan drie Antwerpse fonemen : [ei] [ɛ:] [e:] of [ɛi] of als tweeklank [eə] of tweeklank [iə].

ee [ɛˑ] zoals zeven

 * Als ze ontstaan is uit een vroeg gerekte korte e, ä of i, klinkt ze als [ei] [ɛ:] [e:] of [ɛi].
 * Voorbeelden: beet [bɛˑt], zeve(n) [zɛˑvə(n)]
 * Net als in de oude Nederlandse schrijftaal, hebben enkelvoudsvormen in de verleden tijd bij de sterke werkwoorden zich qua klinkerkwaliteit aan de meervoudsvormen aagepast
 * Voorbeeld: rijden, riêd, reden, gereden > rije(n), ree, reeë(n), gereeë(n)

ee [eə] met naslag zoals geêl

 * In sommige gevallen is ze een tweeklank [eə] (lange e met naslag).
 * Voorbeelden: keêl [keəl], geêl [ʝeəl]
 * Het onderscheid tussen "ee" en "eê" lijkt te verdwijnen.

ie [iə] met naslag zoals liêren

 * De lange ee uitgesproken als de tweeklank [iə] (lange i met naslag).
 * Als ze ontstaan is uit een Germaanse "ai"
 * Voorbeelden: liêren [liərə] (leren, in de zin van studeren), miêr [miər] en miêst[miəst] (meer, als in veel-meer-meest), kliêre [kliərə] (kleren, in de zin van kleding)
 * Tot "iê" horen ook de leenwoorden met een Romaanse tweeklank Latijnse e vóór -st.
 * Voorbeelden: biêst, fiêst, miêster
 * Woorden waarin het SN een ee wordt geschreven, ontstaan na syncope van een mediane d, en waarin die syncope niet meer aangevoeld wordt.
 * Voorbeelden: gedwiê,
 * Dikwijls gebruikt Smout het voorbeeld  kwiêle(n) met [iə] (kwelen), wat steevast tot discussie leidt want Antwerpssprekers houden vast aan de uitspraak  kweêle(n) met [eə]
 * Zelfstandige naamwoorden waar het AN een beklemtoond -eel heeft, worden ook als "iê" uitgesproken.
 * Voorbeelden: barriêl, kastiêl, kamiêl, pensiêl, ...
 * Andere gevallen met "iê": viêrting (veertien), fiêrtig (veertig), liêg (laag),, of iêmer (emmer)